Home

Fietspaden en de revolutie

De enige twee onderwerpen die voor mij van belang zijn – de fietspaden en de revolutie – zijn bijna samengevoegd, en dat is erg verontrustend.

Ik doe ijverig aan wielrennen, niet alleen als transportmiddel of als sport, maar ook als men de wielen van een Babbage-machine zou spinnen die gewijd is aan diepgaand leren, als men zou zoeken naar een optimaliseringstheorie om twee tegenstrijdige eisen te verzoenen, de bescherming van mijn leven en de bescherming van mijn velgen, velgen die zo duur zijn, en aan de genade van de geringste stoeprand een beetje te scherp, dat ze me, als ik uitgeput in een onbekende stad aankom, vaak dwingen om het gebruik van fietspaden op te geven, die populair zijn maar zelden bevredigende stedelijke voorzieningen, vooral als je boven de 30 km/u komt, moet slingeren tussen rode lichten en boomwortels, hun complexe lay-outs moet ontcijferen en hun plotselinge niveauveranderingen moet vermijden die fataal zijn voor mijn Mavic-wielen voor 200 euro per stuk – en dat is amper het midden van het bereik.

Laatst miste ik mijn aankomst in Chartres bij de vliegveldweg weer, omdat ik er niet in slaagde om op tijd te onderhandelen over mijn invoeging op een fietspad dat pijnlijk gescheiden is van de rest van de rijbaan – het ding lijkt ongelooflijk – door een haag van doornstruiken.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Fietspad

Er komt altijd dat absurde moment waarop de fietser wordt beledigd door een automobilist, die niet alleen het grootste deel van de kosten van de aanleg van fietspaden draagt, waardoor hij het equivalent van een rijstrook verliest, maar uiteindelijk ook moet voorkomen dat een arrogante Parijse fietser die ze niet waardig vindt voor zijn wielen, die tussen de twee een derde van een minimumloon waard zijn.

Dingen waren beslist slecht op de winterse wegen van het land van gele jassen.

Maar er bestaan wel oplossingen en die heb ik ontdekt toen ik de uitstekende draad van een zekere Rivo Vasta op de recente herinrichting van de Place de la Bastille, en meer bepaald op het fietsknooppunt tussen het nieuwe plein en de Faubourg Saint-Antoine, in een spannende casestudy heb getweet.

Foto’s van de afgeschuinde contouren van het fietspad of interventieschema’s van de brandweer, ter ondersteuning wist de jonge stedenbouwkundige het tumultueuze landschap van de buitenwijk weer begrijpelijk te maken, om ons ervan te overtuigen dat het rijden hier zo gladjes was als het verschuiven van de ingebedde tweets van zijn draad met zijn vinger, en ik dacht er even aan om tien jaar lang naar Reims, Epernay of Châlons-en-Champagne te verhuizen, zodat ik op een dag het plezier had om Parijs in te fietsen op dit revolutionaire fietspad.

Revolutionair is de juiste naam voor een stedelijke faciliteit die is ontworpen om de aanpak van een van de belangrijkste hotspots op de kaart van Frankrijk te veranderen.

We mogen hier meubels en schoenen verkopen, ik mag er af en toe naartoe gaan om tv-kronieken op te nemen, terwijl ik in het voorbijgaan mijn zus die aan de Etam werkt begroet, maar deze plek in Frankrijk is sinds 1789 nooit volledig teruggetrokken tot burgerlijke vrede, en mijn twittos zelf, ondanks al zijn overduidelijke goede wil, heeft niet nagelaten in het voorbijgaan te vermelden “dat met 16m80 aan de uitgang van het plein”, het verbindingspunt tussen de buitenwijk en het plein kritisch bleef.

Om te laten zien dat men met een beetje intelligentie en veel gezond verstand een heel volk door de tussenliggende periode heen kon krijgen, was volgens mij juist het doel van zijn draad.

Noch de tirannie van de auto, noch de anarchie van de Tweedehands fiets zou hier het laatste woord hebben: als de democratie in Europa nog functioneerde, was het precies hier.

En ik zou in de verleiding zijn gekomen om hem te volgen als ik de volgende dag niet op een grote disfunctie was gestuit in deze prachtige fietsutopie.

De tweede hotspot in de geschiedenis van Frankrijk – zoals we sinds de dood van Lodewijk XVI op 6 februari 1934 of de Gele Vestenbeweging weten – is de verbinding tussen de Rue de Rivoli en de Concorde: als de menigte hier onder bepaalde voorwaarden langskomt, dan valt het hoofd van de koning, de regering of de republiek.

De site – aan de uitgang van de meest opvallende fietsontwikkeling van de Hidalgo-jaren, het tweerichtingsfietspad aan de Rue de Rivoli – is in aanbouw.Een paar dagen geleden was het naaien van deze fietssnelweg op de Place de la Concorde klaar: een dag of twee meer om te klimmen en de Parijse fietsroute zou dan klaar zijn.

Maar in plaats daarvan werden er imposante oproerhekken geplaatst, die de afgeleidde gebruiker er plotseling aan herinneren dat het fietsparadijs niet precies hetzelfde was als het arbeidersparadijs.